Ons Avontuur naar Posadas – Deel 6: Tussen geluk en tegenslag

De afgelopen weken hadden eigenlijk heel anders moeten verlopen.

Na maanden van verbouwen, stof happen, vergunningen regelen en vooral heel veel geduld hebben, zijn we er nog lang niet. Toch voelt het eindelijk alsof Posada Aurora langzaam begint te worden waar we al zo lang van dromen.  
En wat was het bijzonder om dat voor het eerst echt te mogen ervaren.

Op 4 en 5 juli ontvingen we namelijk onze allereerste gasten in Casa Valyria.
Wat vonden we dat spannend.
Je vraagt je toch af of mensen het net zo mooi vinden als jij. Of alles goed werkt. Of ze zich welkom voelen. En eerlijk is eerlijk… we hebben stiekem meerdere keren gedacht:
“Zijn we niets vergeten?”

Gelukkig bleek al die spanning nergens voor nodig.

Onze eerste gasten genoten zichtbaar van hun verblijf en lieten een prachtige review achter. Misschien lijkt dat voor anderen maar een klein moment, maar voor ons voelde het alsof maanden van hard werken ineens samenkwamen. Voor het eerst sliepen er mensen op een plek waar wij ruim een jaar geleden alleen nog maar een droom zagen.

Dat was een moment waarop we heel even stil stonden.

Dit is waarvoor we het doen.

Misschien voelde het daarom ook wel als een extra bijzonder begin van deze zomer.
Op 2 juni had ik namelijk officieel mijn laatste werkdag in Nederland. Hoewel we natuurlijk al een tijdje in Spanje wonen, voelde dit als het moment waarop we ons oude leven echt achter ons lieten.

Een gek idee.

Jarenlang stapte ik iedere dag met veel plezier mijn werk binnen en ineens kwam daar een definitief einde aan. Natuurlijk ga ik mijn collega’s en in het speciaal team I&K missen. We hebben ontzettend veel met elkaar meegemaakt en samen mooie herinneringen opgebouwd.

Maar gelukkig hoef ik dat gemis niet lang te voelen.

Het eerste weekend van september komt heel team I&K naar Posada Aurora. Hoe bijzonder is het dat ik de mensen met wie ik jarenlang heb samengewerkt straks niet meer op kantoor zie, maar hier, onder de Spaanse zon, als onze gasten mag verwelkomen?

Dat zijn van die momenten waarop je beseft hoe bijzonder deze stap eigenlijk is.

Dyango jarig

Ook privé hadden we iets moois te vieren. Op 13 juli werd Dyango veertig jaar. Gelukkig woont zijn familie ook in Spanje, waardoor we er samen een gezellige dag van konden maken. Tussen alle drukte door was het heerlijk om even niet met verbouwingen, vergunningen of boodschappenlijstjes bezig te zijn, maar gewoon samen te genieten.

En alsof de zomer niet mooier kon beginnen, gingen we die zondagmorgen erna voor het eerst met onze ezels Sansa en Arya wandelen.

Ze doen het ontzettend goed.

Iedere dag leren we ze een beetje beter kennen en bouwen we het wandelen rustig op. Uiteindelijk hopen we dat onze gasten straks ook met hen kunnen wandelen over het terrein, maar voorlopig genieten we vooral zelf van deze bijzondere momenten.

We kwamen lachend weer thuis.

Als we toen hadden geweten hoe die dag zou eindigen…

Nog voordat we aan ons ontbijt begonnen, hoorden we ineens hard geblaf.
Zonder na te denken rende ik op het geluid af.

Mijn eerste gedachte was meteen: Bomber.

De honden renden gelukkig weg toen ze mij zagen. Of ik nu net op tijd was of net te laat… dat zullen we waarschijnlijk nooit weten.

Bomber lag hulpeloos op de grond.
Hij had drie grote bijtwonden.

Alles waar je op dat moment weken of maanden mee bezig bent, verdwijnt direct naar de achtergrond.

Verbouwingen

Vergunningen

Boekingen

Werk

Het maakt allemaal niets meer uit.
Het enige wat telt, is dat je hoopt dat je maatje het overleeft.

Bomber werd met spoed opgenomen in een dierenziekenhuis en mocht na twee nachten gelukkig weer mee naar huis om verder te herstellen.

We dachten dat het ergste achter de rug was.

Maar de volgende dag ging het opnieuw mis.
Hij wilde niet meer eten.
Niet meer drinken.
Hij reageerde nauwelijks nog.
We waren oprecht bang dat we hem zouden verliezen.

Daarnaast voelde het eerste dierenziekenhuis voor ons niet goed. Toen we Bomber ophaalden, zat hij onder de klitten en lag hij in zijn eigen urine en ontlasting. Dat gaf ons weinig vertrouwen.
Via de dierenarts van de ouders van Dyango kwamen we uiteindelijk terecht bij een universitair dierenziekenhuis, nog geen uur bij ons vandaan.

Vanaf het moment dat we daar binnenstapten, voelde het anders.
Er was een aparte wachtruimte voor katten, honden en katten werden volledig gescheiden gehouden en alles was erop gericht om zo min mogelijk stress te veroorzaken.

Voor het eerst hadden we weer een beetje hoop.
Na uitgebreid onderzoek bleek dat vooral de ontstekingen in zijn wonden een enorm probleem vormden.

Na uitgebreid onderzoek bleek dat vooral de ontstekingen in zijn wonden een enorm probleem vormden.
Ondanks verschillende antibiotica kregen de artsen de infecties niet onder controle. Bomber had ontzettend veel pijn, at niet meer en werd met de dag zwakker.
Uiteindelijk besloten ze zijn wonden opnieuw te opereren en deze van binnenuit helemaal schoon te maken.

Een spannende beslissing.

Maar wel een noodzakelijke.

Vandaag, terwijl ik dit schrijf, is Bomber eindelijk weer thuis.

Zijn sonde is verwijderd en sinds twee dagen eet hij gelukkig weer helemaal zelfstandig.
Hij loopt nog mank en moet voorlopig absolute rust houden. Springen mag niet, dus heeft hij tijdelijk zijn eigen slaapkamer gekregen.

Het mooiste moment van vandaag?

Toen Gaia uit de zomerschool kwam, liep ze zonder iets te zeggen rechtstreeks naar Bomber. De rest van de middag heeft ze gezellig bij hem op zijn kamer gezeten. Dat zegt eigenlijk alles over de band die zij samen hebben.

Vrijdag moeten we weer terug naar de kliniek voor controle. We zijn er dus nog niet, maar we durven voorzichtig weer vooruit te kijken.

Omdat de aanval op ons eigen terrein plaatsvond, hebben we inmiddels aangifte gedaan bij de Guardia Civil. De medische kosten lopen flink op en zowel wij als de Guardia Civil zijn nog altijd op zoek naar de eigenaren van de drie honden. Ook het dierenasiel is inmiddels ingelicht.

Daarnaast hebben we besloten om ook het laatste open gedeelte van ons terrein af te sluiten, zodat vreemde honden in de toekomst niet meer zomaar ons erf op kunnen komen.

Gelukkig heeft de rest van ons avontuur niet stilgestaan.

Voor de AFO hebben we inmiddels alle gevraagde documenten opnieuw ingediend. De septic tanks zijn geplaatst en ook de certificaten voor het drinkwater, de elektrische installatie en de septic tanks zijn binnen.

Nu is het opnieuw afwachten.

In september verwachten we een reactie van de gemeente en horen we welke stappen eventueel nog nodig zijn.

Iedere keer denken we: nu zijn we er bijna.

En iedere keer blijkt er toch nog iets te zijn.

Maar eerlijk… inmiddels zijn we daar ook een beetje aan gewend geraakt.

Ondertussen krijgt ook Casa Meleys steeds meer vorm.

De eerste twee slaapkamers zijn inmiddels helemaal klaar en de komende weken hopen we ook de andere slaapkamers en de badkamer af te ronden.

Steeds vaker lopen we er even doorheen en zeggen we tegen elkaar: “Kun je je nog voorstellen hoe het eruitzag toen we hier voor het eerst kwamen kijken?”

Het verschil is bijna niet meer te geloven.

Ook Gaia blijft iedere week groeien.

De hele maand juli gaat ze naar de zomerschool om extra Spaans te leren. Ze vindt het soms best lastig, maar we merken dat ze iedere week meer begrijpt en steeds vaker zelf een gesprek probeert aan te gaan.

Het zijn misschien kleine stapjes.
Maar het zijn wel stapjes vooruit.

En dat geldt eigenlijk voor ons allemaal.

Tussen alle drukte door zijn we ook nog met vrienden naar de dierentuin van Córdoba geweest.
Wat een verrassing was dat.
Prachtige, ruime verblijven, veel schaduw en ontzettend mooi onderhouden. Mocht je ooit met kinderen in de buurt zijn, dan kunnen we deze dierentuin echt van harte aanbevelen.

Als we terugkijken op de afgelopen weken, beseffen we hoe dicht geluk en verdriet soms naast elkaar kunnen liggen.

De ene dag ontvangen we onze eerste gasten.

De volgende dag sluiten we een hoofdstuk in Nederland af.

We vieren een verjaardag.

We wandelen met onze ezels.

We krijgen onze eerste prachtige review.

En nog geen paar uur later staat je wereld volledig op zijn kop.

Misschien is dat wel emigreren.

Niet alleen de mooie foto’s van een zwembad onder de Spaanse zon.

Maar ook de momenten waarop je elkaar moet vasthouden, opnieuw moet opstaan en merkt dat thuis uiteindelijk niet wordt bepaald door een huis, maar door de mensen – en dieren – waarmee je het deelt.

Nee, niet alles gaat zoals we hadden gehoopt. Soms lijkt het zelfs alsof iedere stap vooruit wordt gevolgd door een nieuwe uitdaging.

Maar als we ’s avonds samen over het terrein lopen, de zon langzaam achter de olijfbomen zien verdwijnen en beseffen hoeveel er de afgelopen maanden al is veranderd, weten we één ding zeker.

We zijn precies waar we moeten zijn.

En daar zijn we iedere dag opnieuw dankbaar voor.

Bedankt voor het meelezen!

Wat begon als een droom op papier, groeit stap voor stap uit tot ons nieuwe leven in Andalusië. Soms gaat het sneller dan verwacht, soms worden we even flink op de proef gesteld. Maar één ding blijft hetzelfde: we vinden het ontzettend leuk om jullie mee te nemen in dit avontuur.

Bedankt dat jullie ook dit keer weer hebben meegelezen.

We hopen jullie in het volgende deel weer bij te praten over alles wat we meemaken bij Posada Aurora. En wie weet… misschien ontmoeten we elkaar binnenkort wel hier, onder de Spaanse zon.

Hasta la próxima!

Liefs,

Dyango, Tamara & Gaia
Posada Aurora – Posadas (Córdoba)