De afgelopen weken hadden eigenlijk heel anders moeten verlopen. Na maanden van verbouwen, stof happen, vergunningen regelen en vooral heel veel geduld hebben, zijn we er nog lang niet. Toch voelt het eindelijk alsof Posada Aurora langzaam begint te worden waar we al zo lang van dromen.  En wat was het bijzonder om dat voor het […]

We leven nog steeds midden in een bouwplaats, maar tegelijkertijd voelt alles steeds echter.De afgelopen maanden stonden vooral in het teken van slopen, verbouwen, regelen, wachten, opnieuw plannen en soms gewoon hopen dat alles uiteindelijk goed zou komen. Maar tussen alle chaos door gebeurde er de afgelopen weken iets bijzonders. De boekingen voor Casa Valyria

Vandaag is het 24 april. Een bijzondere dag, want vandaag zou oma Rol jarig zijn geweest. In onze vorige blogs konden jullie lezen dat we op 24 februari officieel eigenaar werden van Posada Aurora. Iets later dan de oorspronkelijke planning van 16 februari, maar dat maakte op dat moment weinig meer uit. We hadden de

In onze vorige blog schreven we dat we in de laatste fase zaten. Dat de volgende blog waarschijnlijk vanuit Spanje geschreven zou worden. Dat moment kwam sneller dan gedacht. Op 10 februari laadden we samen met goede vrienden de vrachtauto die onze spullen naar Spanje zou brengen. De truck had een naam — El Snorro

Ons Avontuur naar Posadas – Deel 2: Inpakken, loslaten en aftellen Na het schrijven van onze eerste blog kregen we veel lieve reacties. Dat deed ons goed. En eerlijk is eerlijk: het voelde ook bijzonder om alles zo op papier te zetten. Want als je er middenin zit, lijkt het soms alsof je alleen maar

Sommige verhalen beginnen klein en groeien langzaam uit tot iets groots. Voor ons begon het allemaal op 17 augustus, toen Dyango voor het eerst het huis in Posadas bezocht — samen met zijn ouders, maar zonder Gaia en mij. Via videobellen keken wij mee, nieuwsgierig en een tikkeltje zenuwachtig. Het duurde maar een paar minuten