Sommige verhalen beginnen klein en groeien langzaam uit tot iets groots. Voor ons begon het allemaal op 17 augustus, toen Dyango voor het eerst het huis in Posadas bezocht — samen met zijn ouders, maar zonder Gaia en mij. Via videobellen keken wij mee, nieuwsgierig en een tikkeltje zenuwachtig. Het duurde maar een paar minuten voordat we het door hadden: dit huis had iets bijzonders. Het uitzicht, de rust, de natuur… zelfs door het scherm heen voelde het goed.
Tijdens dat bezoek bleek ook nog dat de verkopers Nederlandse mensen zijn, en — toevallig genoeg — de ouders van de oude drummer uit Dyango’s band Clouded Mind. Het was geen magisch “dit huis roept ons”-moment, maar het bracht wel een soort onverwachte vertrouwdheid, alsof de eerste drempel meteen verdwenen was.
Eenmaal terug in Nederland deden we op 19 augustus een bod, dat meteen werd geaccepteerd. Vanaf dat moment begon het echte werk. We schakelden een Spaanse advocaat in, José — inmiddels Don José genoemd — die vanaf dag één voortreffelijk werk leverde. Hij dook diep in alles wat geregeld moest worden: de toeristenvergunning, het recht om paarden te houden, de situatie van het appartement op het perceel. Geen vraag was te veel, geen document te ingewikkeld.
Ondertussen bezocht Dyango samen met zijn moeder Rosa de Caja Rural voor de financiering. Daar stond nóg een José voor ons klaar. Er moest alleen nog een taxatie plaatsvinden en dan zou alles goed komen, werd ons verzekerd. Dat gaf ons genoeg vertrouwen om ons huis in Nederland te koop te zetten, waar de eerste bezichtigers meteen toehapten.
Maar toen begonnen de misverstanden en vertragingen.
Hoewel de verkopers mondeling hadden toegezegd dat zij het appartement zouden legaliseren, gaven ze op het laatste moment aan dit toch niet te willen doen. Dat deel kon dus niet in het voorlopige koopcontract blijven staan. Uiteindelijk vonden we een compromis: wij zouden de legalisatie zelf op ons nemen, en zij zouden ons helpen bij het aanvragen van de toeristenlicentie — iets wat wij zonder hen niet konden door de 6-jaar-gedoogregeling én de 500-meterregel voor buren. Met deze afspraak konden we tóch tekenen, al was het niet de route die we vooraf voor ogen hadden.
Ondertussen bleef het bij de bank onrustig: het taxatierapport liet maar op zich wachten, er kwam geen respons op berichten en iedere update kostte eindeloos geduld. Toen het rapport eindelijk binnenkwam, mochten we €500 betalen — maar kregen we alsnog te horen dat de lening niet verstrekt kon worden. Er bleek een document te ontbreken dat alles veranderde: het certificado de riego, het bewijs dat je recht hebt om te sproeien. Bij een perceel met 180 olijfbomen is dat verplicht, en zo\’n aanvraag kan drie jaar duren.
Met die kennis hadden we geen andere keuze dan de verkoop van ons huis in Nederland te annuleren en de kopers teleur te stellen — al wisten zij dat de koop in Spanje een voorwaarde was. Maar pijnlijk was het wel. En toen realiseerden we ons ook nog iets anders:
we hadden het huis nog nooit met onze eigen ogen gezien.
Het werd tijd om te gaan.
22 t/m 25 november – Eindelijk naar Spanje
We reisden als gezin — wij drieën — naar Sevilla, waar we bij Dyango’s ouders verbleven. Onze dochter van acht, lief, avontuurlijk en dol op dieren, voelde het avontuur net zo sterk als wij. Voor haar was het een droomtrip: een mengeling van vakantie, toekomstplannen en onbekende mogelijkheden.
We hoopten dat het huis en de omgeving in het echt zouden voelen zoals tijdens het videobellen. En dat deden ze.
Sterker nog: het was mooier.
Het eerste wat opviel was hoe groen alles was. Het huis was in goede staat, maar het land en de stallen hebben veel aandacht nodig — iets waar we inmiddels vooral kansen in zien. Slechts 300 meter verderop begint het natuurgebied Sierrezuela, en toen we daar binnenstapten, wisten we dat dit precies de plek is waar wij willen leven. Mountainbikepaden, wandelroutes, wild, ruimte voor paardrijtochten… de mogelijkheden zijn eindeloos.
We bezochten ook twee basisscholen. We werden hartelijk ontvangen en veel medewerkers spraken verrassend goed Engels. Onze dochter werd direct opgenomen tussen de andere kinderen, die nieuwsgierig naar haar toe kwamen en meteen wilden spelen. Ze wist al snel welke school haar favoriet was.
Omdat we toch in de buurt waren, bezochten we het Castillo de Almodóvar, waar scènes uit Game of Thrones zijn opgenomen. De sfeer, het uitzicht en de geschiedenis waren indrukwekkend. Onze dochter was vooral gefascineerd door de kerkers, terwijl wij genoten van het prachtige kapelletje en de indrukwekkende eetzaal.
Het kasteel ligt op maar zeven minuten rijden van het huis, en dat heeft ons geïnspireerd: onze toekomstige appartementen krijgen de namen Casa Valyria en Casa Meleys, met bijpassende kleurenpaletten.
Nieuwe hoop in de financiering
Tijdens onze trip spraken we met Kiron, een financieel adviseur die gespecialiseerd is in buitenlandse kopers. Hij wist meteen te vertellen dat Caja Rural helemaal geen leningen mág verstrekken aan buitenlanders. De taxatie was dus voor niets geweest. Pijnlijk om te horen, maar ook een opluchting: eindelijk iemand die weet waar hij het over heeft. Onze hoop ligt nu bij hem.
Don José gaat ondertussen onverstoorbaar verder met de juridische kant van het verhaal — een rots in de branding.
Een bijzondere belafspraak met de tv
Al ruim vóór onze reis hadden we zelf contact opgenomen met een televisieprogramma. Ze waren geïnteresseerd en wilden graag een videogesprek inplannen. De afspraak die we maakten, viel uiteindelijk precies samen met ons bezoek aan Spanje. Terwijl wij daar rondliepen en het perceel voor het eerst in het echt zagen, vertelden we via een scherm ons verhaal aan de redactie. Het voelde bijzonder — alsof onze droom ineens nog tastbaarder werd.
Op 8 december komen ze bij ons thuis langs voor een uitgebreider gesprek. Of het tot een uitzending komt? Geen idee. Maar het maakt ons avontuur wél nóg spannender en onverwachter.
Vooruitkijken
We hopen zo snel mogelijk, maar in ieder geval vóór mei, naar Spanje te verhuizen. Onze plannen zijn helder: twee appartementen voor 10–14 personen, paardrijtochten door de natuur, mountainbikeverhuur en wandelezeltjes voor gezinnen.
Maar boven alles hopen we dat dit project ons brengt wat we zoeken: rust, liefde, ruimte en een leven in de natuur.
Het voelt niet alsof we vertrekken.
Het voelt alsof we langzaam thuiskomen.
En dit is nog maar het begin.
Als de dag van gisteren werden wij door Fred geroepen, omdat we nieuwe buren zouden krijgen en hij ze graag aan ons wilde voorstellen. En ja hoor, daar zaten jullie op de bank, met Gaia in de maxi-cosi. Dat was onze eerste ontmoeting. Vanaf dag één wisten we wat we aan elkaar hadden — en die band is nooit meer verdwenen.
Misschien hadden jullie iets meer aan ons, want alles wat nodig was, lag bij ons wel klaar. “Jullie hebben ook echt alles,” werd er gezegd. Waarop Ro altijd antwoordde: “Rijk zijn we niet, maar spullen hebben we.” Maar wat we vooral hadden, was er voor elkaar zijn. Wat hebben we van jullie genoten… en dat doen we nog steeds.
Het doet pijn dat jullie vertrekken. Jullie laten een leegte achter die niemand zomaar kan vullen. Maar afscheid betekent geen einde. We komen zeker vaak langs, want echte vriendschap kent geen afstand.
Het idee om naar Spanje te vertrekken voelt ook voor ons als een sprong, spannend en vol belofte. We zullen geen buren worden, maar 1,5 tot 2 uur afstand voelt niet als ver weg. Het is dichtbij genoeg om elkaar te blijven vinden, onder dezelfde zon, in een nieuw leven dat langzaam vorm krijgt. Geen afscheid, maar een ander soort nabijheid — warm, hoopvol en verbonden.
Heel veel liefde huisnummer 88
Een prachtig verhaal en natuurlijk hopen Opa en ik van harte dat jullie plannen en dromen een goed verloop gaan krijgen.
Wat heb je dit mooi verwoord , en wat ziet de website er nu al prachtig uit. Ben zo benieuwd hoe het jullie gaat bevallen. Ik blijf jullie volgen en Tamara ik ga je echt missen!!