Ons Avontuur naar Posadas – Deel 3: Aankomen zonder vangnet

In onze vorige blog schreven we dat we in de laatste fase zaten. Dat de volgende blog waarschijnlijk vanuit Spanje geschreven zou worden.

Dat moment kwam sneller dan gedacht.

Op 10 februari laadden we samen met goede vrienden de vrachtauto die onze spullen naar Spanje zou brengen. De truck had een naam — El Snorro — en binnen een paar uur zat alles erin. Dozen, meubels, herinneringen. Wat jarenlang ons thuis was geweest, stond ineens op wielen.

En toch voelde het anders dan we hadden gehoopt.

Een week eerder had de bank opnieuw vragen gesteld over de hypotheek. Extra documenten waren nodig, onder andere over het recht van overpad. Terwijl wij dozen stapelden en meubels vastzetten, was de financiering dus nog steeds niet definitief rond.

Maar de verhuiswagen vertrok.

Met ons hele leven erin.

Op 11 februari om 12:00 uur tekenden we de overdracht van ons huis in Nederland. Vanaf dat moment waren we officieel geen huiseigenaren meer. Na een laatste lunch met onze buren Robert en Miriam, en de laatste tv-opnames, stapten we samen met onze katten in de auto. Richting Spanje.

Zonder definitieve zekerheid.

De reis naar het zuiden verliep in grijstinten. Regen, snelwegen en tankstations. Van Frankrijk hebben we weinig gezien. Wel kregen we onderweg eindelijk het bericht waar we op wachtten: we konden tekenen voor de financiering. Midden in de reis viel er een last van onze schouders.

Totdat Bomber besloot dat hij de spanning toch anders verwerkte.

Vlak voor onze overnachting in Burgos werd hij ziek. Hij had al een dag niet geplast — stress. Om 23.00 uur stonden we bij een dierenarts waar hij een katheter kreeg. Daar sta je dan. Midden in de nacht. Met een zieke kat. Op weg naar een nieuw leven.

De volgende ochtend reden we verder.

Op vrijdag kwamen we aan bij onze droomplek. De cameraploeg stond ons al op te wachten. Geen rustige binnenkomst, maar meteen alles in beweging.

De eerste blik in het huis voelde bijzonder. Dit was het dan. Onze plek.

Tot we ontdekten dat er geen elektriciteit was in de keuken.

Op dat moment leek het nog een detail. Eerst moest er worden uitgeladen. Met hulp van de Spaanse familie ging dat bijna net zo snel als het inladen in Nederland. Aan het einde van de dag waren we moe, maar opgelucht. We waren er.

De eigenaar gaf aan dat er een elektricien zou komen. Dat klonk geruststellend.

Maar het bleef niet bij de elektra.

Diezelfde dag gaf het drinkwatersysteem een motorstoring.
De boiler in de badkamer begaf het.
In de keuken bleek een hardnekkige verstopping te zitten.

Geen warm water. Geen stabiele stroom. Geen volledig werkende keuken.

Welkom in de realiteit.

Toch verzacht de zon veel. En het feit dat we al mochten beginnen met klussen gaf houvast. Gaia’s kamer werd onze eerste prioriteit. Tamara en Gaia schilderden samen een grote boom op de muur, met fotolijstjes vol herinneringen. Tussen alle dozen ontstond daar als eerste een stukje thuis.

Ondertussen tikte de tijd door richting de officiële overdracht.

De elektricien kwam terug. En nog een keer. En toen werd duidelijk wat er echt aan de hand was: de elektriciteitskabels lagen onder het huis, zonder beschermende buizen, rechtstreeks in het zand. Er werd een kabel uitgetrokken die zichtbaar was aangetast.

Dat voelde anders dan een klein gebrek.

Dit was niet iets wat je even oplost met een nieuwe groepenkast.
Dit was potentieel gevaarlijk.

We hebben duidelijk aangegeven dat we hier niet mee akkoord konden gaan. Dit viel voor ons onder een verborgen gebrek. Er volgde een stevig gesprek. Emoties speelden mee — logisch, na alles wat eraan voorafging. Uiteindelijk gingen de verkopers akkoord om de kosten voor het vervangen van de elektra op zich te nemen.

En toen kwam dinsdag.

We zaten bij de notaris. Handtekeningen werden gezet.
Na maanden van regelen, wachten, twijfelen en doorzetten waren we officieel eigenaar van Posada Aurora.

Geen plannen meer.
Geen voorbehouden.

Maar onze plek.

En nu begint het echte bouwen pas.