Ons Avontuur naar Posadas – Deel 5: Waar dromen langzaam werkelijkheid worden

We leven nog steeds midden in een bouwplaats, maar tegelijkertijd voelt alles steeds echter.
De afgelopen maanden stonden vooral in het teken van slopen, verbouwen, regelen, wachten, opnieuw plannen en soms gewoon hopen dat alles uiteindelijk goed zou komen. Maar tussen alle chaos door gebeurde er de afgelopen weken iets bijzonders.

De boekingen voor Casa Valyria zijn vanaf nu officieel open.
En eerlijk? Dat moment voelt behoorlijk onwerkelijk.
Maandenlang waren we bezig met plannen maken, muren schilderen, meubels uitzoeken, vergunningen regelen en ondertussen proberen overzicht te houden in alles wat nog moest gebeuren. En opeens staat daar een knop op de website waarmee mensen Casa Valyria écht kunnen boeken.

Dat is prachtig.
En tegelijkertijd ook spannend.
Want wat als mensen het straks niet mooi vinden?
Wat als niemand boekt?

Vanaf 6 juni 2026 mogen we onze eerste gasten ontvangen. Precies één jaar na onze bruiloft. Hoe bijzonder — en eigenlijk ook een beetje onwerkelijk — dat er in één jaar tijd zóveel kan gebeuren.  

Casa Valeria

Ons eerste appartement, dat vanaf nu te boeken is, heet Casa Valyria.
Het appartement is ingericht in oude herbergstijl met middeleeuwse accenten. Warm, sfeervol en een klein beetje alsof je even een andere wereld binnenstapt. Op dit moment is het geschikt voor twee personen, maar dankzij de slaapbank in de woonkamer kunnen er maximaal vier mensen verblijven.

De naam Valyria komt natuurlijk niet zomaar uit de lucht vallen. Omdat wij vlak bij Castillo de Almodóvar wonen — waar scènes van Highgarden uit Game of Thrones zijn opgenomen — vonden we het extra leuk om daar subtiel iets van terug te laten komen.
En voor het eerst voelt Casa Valyria niet meer als een project, maar echt als een plek waar vanaf nu mensen gaan aankomen, ontspannen en herinneringen maken.

Het zwembad ligt er inmiddels ook prachtig bij en langzaam begint Posada Aurora steeds meer te lijken op de plek waar we maanden geleden alleen nog maar van droomden.

Al betekent dat niet dat we klaar zijn…..

Want achter de schermen wordt nog steeds keihard gewerkt.
In ons eigen woonhuis en in Casa Meleys wordt momenteel volop verbouwd. Er komen nieuwe badkamers, nieuwe vloeren, airco’s en hopelijk ook een nieuwe voordeur. Daarnaast krijgen we eindelijk een regenwaterafvoer, iets waarvan we inmiddels hebben geleerd dat het hier absoluut geen overbodige luxe is.
Twee weken geleden ontstond er namelijk ineens een sinkhole op het terrein.
Ja, echt.

Dus terwijl wij proberen een droomplek in Andalusië op te bouwen, voelt het soms alsof Posada Aurora iedere week besluit ons een nieuwe uitdaging te geven.
En dan hebben we het nog niet eens gehad over de septic tanks.
Want die zijn vorige week gearriveerd.
Dat klinkt heel positief… totdat je ontdekt dat de grote tank meer dan vier meter hoog is, terwijl de graafmachine maar tot vier meter diep kan graven.
Dus momenteel hebben we vooral een groot gat, enorme septic tanks en een uitdaging.

Voor de AFO — de vergunning die nodig is om straks officieel gasten te mogen ontvangen — moeten op dit moment nog een aantal belangrijke zaken geregeld worden.
De elektriciteitskabels zijn inmiddels volledig vervangen en het veiligheidscertificaat daarvoor komt eraan. Ook de septic tanks worden binnenkort geplaatst. Alleen het water blijkt helaas toch nog een groter probleem dan gedacht.
Volgens de vorige eigenaren was alles getest en in orde gemaakt, maar uit nieuwe testen blijkt nu dat dit niet het geval is. Dat was even een flinke tegenvaller waar we momenteel nog middenin zitten.

En toch gebeuren er tussen alle chaos door ook hele mooie dingen.

Zoals Gaia.

De afgelopen weken heeft zij negen dagen kunnen wennen op haar nieuwe school in Spanje. Eerlijk gezegd was dat voor ons waarschijnlijk spannender dan voor haar. Maar vanaf de eerste dag voelde het goed.
Ze kwam thuis met tekeningen, kleine cadeautjes en verhalen over nieuwe vriendjes en vriendinnetjes. Voor ons voelde dat als een enorme opluchting. Want hoe spannend dit avontuur soms ook is, uiteindelijk draait alles erom dat we hier samen een fijn leven kunnen opbouwen.

Deze week gaan Tamara en Gaia nog één keer terug naar Nederland om daar alles echt af te sluiten. School. Werk. De laatste praktische dingen. Iets waar we best tegenop kijken, omdat afscheid nemen nooit leuk is, maar waarvan we ook weten dat het nodig is om echt opnieuw te beginnen.

Nieuwe bewoners

En alsof het leven vond dat we naast alle verbouwingen ook nog wat extra gezelligheid konden gebruiken…
… hebben we afgelopen week twee ezeltjes gekocht.
Eigenlijk gingen we kijken voor één ezel.
Maar toen we aankwamen stonden daar moeder en dochter.Een ezelin van acht jaar oud en haar dochter van één.

Gaia was meteen helemaal verliefd op de kleine. Alleen zat daar één klein probleem aan: volgens de eigenaar was het jonge ezeltje niet te koop.
En eerlijk gezegd vonden wij het idee om moeder en dochter uit elkaar te halen ook helemaal niet fijn.Tot de oude eigenaar de volgende dag ineens belde, of we haar toch wilden hebben.

Dus binnenkort komen Sansa en Arya naar Posada Aurora.

Zodra we onze OCA-licentie hebben mogen ze komen. Eerst krijgen ze een plekje in onze speeltuin, totdat het grote terrein volledig omheind is. Daarna begint alweer het volgende project: het uitzetten van een avonturenpad over het terrein.
We hebben dus nog wel even wat te doen.

En ergens tussen al het bouwstof, de vergunningen, lekkages, septic tanks en ezeltjes door voelen we het steeds sterker:
Dit wordt ons thuis.

En als dit straks echt gaat lopen…
als mensen hier gelukkig worden…
als we hier uiteindelijk van kunnen leven…

dan voelen wij ons de koning te rijk.