Ons Avontuur naar Posadas – Deel 4: Tussen verlies, stof en nieuwe wortels

Vandaag is het 24 april. Een bijzondere dag, want vandaag zou oma Rol jarig zijn geweest.

In onze vorige blogs konden jullie lezen dat we op 24 februari officieel eigenaar werden van Posada Aurora. Iets later dan de oorspronkelijke planning van 16 februari, maar dat maakte op dat moment weinig meer uit. We hadden de sleutel van onze droomplek in handen — en dachten dat het zwaarste achter de rug was.

Tamara en Gaia zouden eigenlijk op 28 februari terugvliegen naar Nederland om daar de laatste zaken af te ronden. Maar een paar dagen eerder ging het plotseling slecht met oma Rol. Zo slecht, dat besloten werd om de vlucht naar voren te halen. Op 26 februari vertrokken zij vroeg in de ochtend richting Nederland.

Nog vóór ze op het vliegveld aankwamen, overleed oma Rol.

Dat nieuws kwam hard binnen. Verdrietig, rauw en oneerlijk. Zeker omdat Dyango op dat moment in Spanje was en er niet bij kon zijn. Het laatste wat oma Rol had aangegeven, was dat ze graag “bij ons” wilde zijn. Bij onze nieuwe plek. Op het terrein, onder een mooie grote paarse boom, in het zonnetje.

Vandaag hebben we daarom een Jacaranda gekocht. Niet zomaar een boom, maar een herinnering. Een cadeau op haar verjaardag. Een plek waar straks schaduw, bloemen en herinneringen samenkomen.

Na een periode van afscheid nemen, regelen en missen, kwamen Tamara en Gaia op 18 april eindelijk terug naar Spanje. Zeven weken waren we uit elkaar geweest. Dat klinkt misschien te overzien, maar als je samen een nieuw leven probeert op te bouwen voelt zeven weken ineens heel lang.

De hereniging was fijn.

De aankomst iets minder.

Want waar je misschien hoopt binnen te komen in rust en vooruitgang, stapten ze hier een complete bouwplaats binnen. De elektriciteit was inmiddels aangepakt — en dat bleek geen overbodige luxe, want we ontdekten dat er aanvankelijk niet eens aarde aanwezig was. Altijd prettig om pas ná aankoop te ontdekken.

Een groot deel van de vloer lag eruit gebikt.

En alsof dat nog niet bijzonder genoeg was, vonden we in één van de elektrabuizen een volledig gefrituurd slangetje. Waarschijnlijk jarenlang de stille hoofdoorzaak van de kortsluiting. Je verwacht veel bij een emigratie, maar een krokante slang stond niet op onze bingo-kaart.

De nieuwe vloer ligt inmiddels klaar. Alleen wachten we nu nog op de aannemer. Eerst zou hij vorige week komen. Toen deze week. En inmiddels wordt het over twee weken, want volgende week is er kermis in het dorp. En zoals iedereen weet: sommige dingen zijn belangrijk, maar kermis is belangrijker.

Alsof dat nog niet genoeg was, ontdekte Dyango terwijl Tamara en Gaia in Nederland waren ook nog dat meerdere kozijnen lekken. Hij had net de logeerkamer geschilderd toen er een flinke regenbui kwam. Het water liep vrolijk langs de ramen zo naar binnen.

Dus ja — nieuwe kozijnen staan inmiddels ook op de lijst.

Dertien ramen in totaal.

Reken zelf maar even uit hoeveel gezelligheid dat kost.

Dus leven we voorlopig tussen stapels spullen, losse meubels en kamers die nét niet af zijn.

Dyango stond al sinds 11 maart officieel ingeschreven in Spanje, en Tamara en Gaia sinds 22 april. Daarmee zijn we nu officieel Maleno en Malena. Dat klinkt direct alsof we hier al generaties wonen.

Ook de verstopping in de keuken is opgelost — een kleine overwinning, maar onderschat nooit de waarde van een goed doorlopende afvoer.

Verder wachten we op de nieuwe septic tank, een belangrijke stap binnen het AFO-traject. Dat is nodig om alles officieel in orde te krijgen op het gebied van water, elektra en voorzieningen, zodat we uiteindelijk de toeristenlicentie kunnen aanvragen.

Daarnaast is er inmiddels 250 meter omheining geplaatst rondom het terrein, en hebben we iemand leren kennen die goud waard is: Laura. Zij helpt ons fantastisch met de website en neemt ons meer uit handen dan we in woorden kunnen uitleggen. Soms brengt het leven op het juiste moment de juiste mensen op je pad.

En misschien wel het mooiste nieuws van dit moment: het eerste appartement is bijna klaar.

Over ongeveer vier weken wordt de laatste tussendeur geplaatst door de timmerman, en dan is een enorme mijlpaal bereikt. Vooral Dyango heeft zich hier de afgelopen periode volledig op gestort. Er is gestuct, geschilderd, verlichting opgehangen, dakbalken geplaatst en ondertussen zijn ook de matrassen binnengekomen.

De afgelopen drie dagen waren we daarnaast volop op pad voor inventaris en decoratie. Lampen, aankleding, praktische spullen en kleine details die straks het verschil maken tussen een huis en een plek waar mensen zich welkom voelen.

Vandaag haalden we ook de gordijnen op.

Langzaam verandert een bouwplaats in een appartement.

En een appartement in een droom die tastbaar wordt.

De poezen hebben hun draai inmiddels aardig gevonden. Gaia gaat naar alle waarschijnlijkheid op 30 april voor het eerst wennen op school. Spannend voor haar, en eerlijk gezegd ook een beetje voor ons.

Tussen alle werkzaamheden door dromen we ondertussen verder. Over paarden. Over ezels. Over kippen. Over dieren op het terrein en gasten die hier straks tot rust komen. Over het leven dat we hier langzaam aan het bouwen zijn.

Misschien kunnen we jullie in de volgende blog zelfs al voorstellen aan één van onze nieuwe bewoners.

Want zo gaat het hier tegenwoordig:

De ene dag plant je een boom uit liefde.
De andere dag vind je een gefrituurd slangetje in een leiding.
En weer een andere dag hang je gordijnen op in je eerste appartement.

Tussen verdriet, chaos en hoop bouwen we stap voor stap verder aan ons nieuwe thuis.

*Bomber overziet zijn nieuwe rijk

*Een Jacaranda

*Bomber geniet van het Spaanse leven

*Een Jacaranda