Ons Avontuur naar Posadas – Deel 2: Inpakken, loslaten en aftellen
Na het schrijven van onze eerste blog kregen we veel lieve reacties. Dat deed ons goed. En eerlijk is eerlijk: het voelde ook bijzonder om alles zo op papier te zetten. Want als je er middenin zit, lijkt het soms alsof je alleen maar van to-dolijst naar to-dolijst leeft.
Inmiddels zijn we een paar stappen verder.
En nu kunnen we het niet meer ontkennen:
het wordt echt.
Geen “ooit, straks”.
Geen “misschien dit jaar”.
Maar concrete data. Verhuiswagens. Overdrachten. Een uitgestippelde route naar Spanje.
En twee poezen die inmiddels officieel wereldreizigers in opleiding zijn.
De afgelopen tijd stond volledig in het teken van voorbereiden. En voorbereiden betekent in ons geval: alles tegelijk. Dozen inpakken (en ontdekken hoeveel spullen je eigenlijk hebt), offertes vergelijken, plannen maken, plannen bijstellen — en ondertussen ook bouwen aan de toekomst. Want terwijl we hier afronden, zijn we daar al begonnen. De website groeit mee, net als de plannen.
Het voelt alsof we in twee werelden tegelijk leven:
het leven dat we langzaam loslaten in Nederland,
en het leven dat zich stukje bij beetje aandient in Spanje.
Op 17 januari vierden we ons afscheidsfeest met familie en vrienden. Dat moment hadden we echt nodig. Het was warm, gezellig, soms een beetje emotioneel en vooral heel bijzonder om te voelen hoeveel mensen met ons meeleven. Zo’n avond die alles even scherp stelt — op een mooie manier. Waarop je denkt: ja… we gaan echt vertrekken. Maar ook: wat nemen we veel liefde mee.
En dan zijn daar onze poezen. Want natuurlijk gaan die mee. Alle inentingen zijn geregeld, het papierwerk is op orde en ze zijn officieel “reis-klaar”. Op 3 februari gaan ze nog één keer naar de trimsalon, zodat ze fris en comfortabel aan hun avontuur kunnen beginnen. We weten niet precies hoe ze het reizen gaan ervaren, maar één ding weten we wel: we doen het samen. En dit wordt een roadtrip die we nooit meer vergeten.
De datum waar alles omheen draait is 10 februari. Die dag komt de verhuiswagen in Nederland. Alles wat we de afgelopen jaren hebben opgebouwd — meubels, dozen, herinneringen — gaat dan letterlijk op transport naar Spanje. Alleen dat idee al voelt soms nog onwerkelijk.
De volgende dag, 11 februari om 12:00, nemen we officieel afscheid van ons huis in Nederland. De overdracht. Een moment dat voelt als een deur die sluit, terwijl er tegelijkertijd een andere opengaat. En juist omdat zo’n moment veel betekent, kiezen we ervoor om het niet te overhaasten. Na de overdracht lunchen we nog samen met onze lieve buren Robert en Miriam. Een laatste moment van rust, vertrouwdheid en samenzijn, voordat we écht vertrekken. Daarna zwaaien zij ons uit richting Spanje — en begint het avontuur pas echt.
Het fijne is dat we het huis in Spanje al in mogen. Dat geeft ons ruimte. Om te landen. Om de eerste dingen op hun plek te leggen. Om even stil te staan en te voelen: we zijn hier.
De officiële overdracht in Spanje staat gepland op 16 februari. Voor ons een enorme mijlpaal. Het einde van een lange periode vol regelen, wachten, hopen en doorzetten. En tegelijk het begin van iets waar we al maanden naartoe leven.
En alsof de kalender nog niet vol genoeg stond, was er op 19 januari opnieuw goed nieuws: de officiële aanvraag voor de toeristenvergunning is verstuurd. Aan de buitenkant misschien een administratieve stap, maar voor ons voelt het als het leggen van een fundament. Een bevestiging dat wat we aan het bouwen zijn, ook echt vorm begint te krijgen.
Na de overdracht vliegen Gaia en ik op 28 februari nog één keer terug naar Nederland. Nog even afronden, loslaten, de laatste lijntjes knopen. Dyango blijft in Spanje, samen met de katten, om verder te bouwen en alles in goede banen te leiden. Het voelt gek — tijdelijk leven in twee landen — maar dit is precies wat deze fase vraagt. Een droom bouw je nu eenmaal niet in één dag.
Gaia vindt het spannend… en ook leuk. En eigenlijk geldt dat voor ons allemaal. We voelen zenuwen, enthousiasme, drukte en blijdschap door elkaar heen. Soms denken we: waar zijn we aan begonnen?
En vijf minuten later: dit is het beste idee dat we ooit hebben gehad.
Maar één ding weten we zeker:
we zitten in de laatste fase.
En de volgende blog…
die schrijven we waarschijnlijk vanuit Spanje.